Στο ειδικό εργαστήρι της Κλινικής Σπινάρη ο ζωγράφος Ντραγκίσα Τσόσιτς

Με αφορμή την επίσκεψη του ζωγράφου Ντραγκίσα στο ειδικό εργαστήρι της κλινικής ΣΠΙΝΑΡΗ, επισκεφτήκαμε την Κλινική προκειμένου να δούμε από κοντά τις δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα εκεί και αφορούν την ψυχολογική υποστήριξη των συνανθρώπων μας που το έχουν ανάγκη. Η κ. Νέλλη Σπινάρη μας εξήγησε ότι το εικαστικό εργαστήρι ξεκίνησε το 2000 με πρωτοβουλία της, προκειμένου να δοθεί το δικαίωμα της έκφρασης και εξωτερίκευσης συναισθημάτων και σκέψεων αλλά και δημιουργικής ενασχόλησης σε ανθρώπους που το έχουν πραγματικά ανάγκη. Η πρωτοβουλία αυτή, όπως μας τόνισε, δεν συμπεριλαμβάνεται στις συμβατικές υποχρεώσεις της κλινικής. Δεν υποστηρίζεται από κανέναn φορέα, ούτε χρηματοδοτείται από κάποιο πρόγραμμα, αλλά θεωρείται από την ίδια και τους ειδικούς ως διαγνωστικό και θεραπευτικό μέσο.

Η κ. Γκόγκου Κύρα η οποία είναι κλινική ψυχολόγος στην Ψυχιατρική Κλινική "Σπινάρης", αναφέρει ότι έχει παρατηρήσει αλλαγές στη συμπεριφορά των ασθενών μετά από εικαστικές εκδηλώσεις.

Το να γνωρίζουν καινούρια πράγματα είναι κάτι που τους ευχαριστεί, όπως τον καθένα μας άλλωστε. Επικοινωνούν, συναναστρέφονται με νέο κόσμο. Ότι καινούριο τους ευχαριστεί γενικότερα. Μετά από τέτοιες εκδηλώσεις, έχουν την επιθυμία να συζητήσουν αυτά που έμαθαν, τόσο μεταξύ τους όσο και με εμάς. Πολλές φορές, επιζητούν το να γίνονται τέτοιες εκδηλώσεις εδώ στο χώρο της κλινικής, να έρθουν σε επαφή με νέο κόσμο, γιατί συνήθως ζητούν να βγούν έξω, έστω για έναν καφέ, να αλλάξουν παραστάσεις. Σίγουρα τους αρέσει, επειδή είναι κάτι δημιουργικό αλλά και διαφορετικό. Το ότι ασχολούνται με κάτι διαφορετικό πέρα από τα συνηθισμένα του τύπου "να πάρω τα φάρμακά μου, να κοιμηθώ, να φάω", είναι ιδιαίτερα σημαντικό και τους βοηθάει. Από εκεί και πέρα, εξαρτάται από την κατάσταση του καθενός προσωπικά το κατά πόσο θα συνεχίσει να βρίσκεται στην ίδια ψυχολογική κατάσταση. Κυρίως η ζωγραφική τους βοηθά να εκφραστούν, να βγάλουν από μέσα τους πράγματα που λεκτικά δε θέλουν να εκφράσουν. Το γεγονός ότι απλά και μόνο το βγάζουν από μέσα τους, είναι θετικό. Επικοινωνούν με αυτόν τον τρόπο.

Ο Ντραγκίσα (Τσόσιτς) γεννήθηκε το 1951 στο Νέγκοτιν Σερβίας. Τελείωσε την Ανωτάτη Παιδαγωγική Ακαδημία και σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική στη Σχολή Καλών Τεχνών του Νόβι Σαντ με δασκάλους τον Ζίβκο Τζακ και Χαλίλ Τίκβες. Έπειτα, ολοκλήρωσε τις σπουδές του με μεταπτυχιακό στη χαρακτική στην Ακαδημία του Βελιγραδίου, όπου στη συνέχεια δίδαξε για 26 χρόνια.

Τα έργα του αποτελούν μια απάντηση σ΄αυτούς που αντιμετωπίζουν την τέχνη ως μέσο προπαγάνδας ή ακόμα ως εννοιολογικό σύστημα, γιατί όπως λέει και ο ιστορικός τέχνης Μάρκος Βλάχος «συλλαμβάνουν …την ρευστότητα της ζωής, τους φόβους και τις αγωνίες και τις επιθυμίες του ατόμου. Η εξπρεσιονιστική γραφή που επιλέγει … αποτελεί μια επιλογή που μεταφέρει τις προαιώνιες επιθυμίες του ανθρώπου». Κύριο χαρακτηριστικό του αποτελεί η ποιητική του. Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο του είναι η επιρροή του από τα όπως λέει ο ίδιος «βλάχικα παιδικά χρόνια».

Ο κ. Ντραγκίσα Τσόσιτς, μιλώντας για το πως αισθάνεται που βρίσκεται στο ειδικό εργαστήρι της κλινικής, είπε:

"Θα ήθελα να σας πώ ότι είναι τιμή μου που βρίσκομαι σήμερα εδώ, σε εσάς. Πιστέψτε με, το κάνω από αληθινή αγάπη. Ήμουν καθηγητής – δάσκαλος τέχνης στη Σερβία για 26 χρόνια και η καρδιά μου είναι σε όλα αυτά τα παιδιά. Είμαστε όλοι παιδιά του Θεού αλλά και στη ζωή. Είναι πολύ σημαντικό, διότι τον τελευταίο μήνα βρίσκομαι εδώ, στην περιοχή σας. Πραγματοποιήσαμε την Έκθεση στην Πτολεμαΐδα με μεγάλη επιτυχία και πραγματικά νιώθω ικανοποίηση από την συμμετοχή του κόσμου. Από το Σάββατο ξεκινάει η Έκθεση και στην Κοζάνη και πιστεύω πως είναι μία καλή ευκαιρία να μην καθόμαστε και να ζωγραφίζουμε σε αυτόν εδώ το χώρο μόνο σήμερα, αλλά και την άλλη εβδομάδα. Ο χώρος αυτός είναι πραγματικό, αληθινό εργαστήρι και πιστεύω ότι τα παιδιά θα ζωγραφίσουν και μάλιστα ωραία έργα!".

Μαθήματα κοσμήματος

Ξεκινώντας από τις βασικές αρχές σχεδίου κοσμήματος μπορούμε να χωρίσουμε την σπουδή σε δυο ενότητες:

- Χειροποίητο κόσμημα και
- Χυτό κόσμημα.

Στο χειροποίητο κόσμημα διδάσκεται η επεξεργασία μετάλλων δουλεύοντας με αλπακά, μπρούντζο και ασήμι.

Οι τεχνικές που χρησιμοποιούνται είναι: σεγάρισμα, λίμα, σφυρηλάτηση και συγκόλληση μετάλλων. Επίσης διδάσκονται διάφορες υφές μετάλλων όπως ρυτίδωση, χάραξη και ένθεση άλλων υλικών (πέτρες με τη δημιουργία καστονίων και άλλα, ανάλογα με την έμπνευση του κάθε μαθητή.

Η προσπάθεια είναι να εργαστούμε πάνω σε προσωπικές μας εμπνεύσεις. Έτσι ξεκινώντας από το σχέδιο, φθάνουνουμε στην τελική πραγματοποίηση του κοσμήματος έχοντας την χαρά της δημιουργίας που είναι εξ'ολοκλήρου προσωπική.

Με τους θησαυρούς της φύσης

Ο Δημήτρης Πιτερός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1978. Ο ερχομός του σε νεαρή ηλικία στην Κρήτη ήταν το έναυσμα για εκδήλωση της καλλιτεχνικής του ανησυχίας. Η επαφή του με το φυσικό περιβάλλον τον ευαισθητοποίησε στο να συλλέγει οτιδήποτε θα μπορούσε να του φανεί χρήσιμο στην εικαστική του έκφραση και δημιουργία.

Στα έργα του χρησιμοποιεί αποκλειστικά φυσικά υλικά όπως ρίζες, κορμούς δέντρων, ξύλα που ξεβράζει η θάλασσα, φελλούς, σκουριασμένα σίδερα, σκοινιά, όστρακα...

Στόχος του είναι να προβάλλει τη ζωή και την κίνηση, να ξυπνήσει ανθρώπινες μνήμες και να αναδείξει το απέριττο κάλλος της φύσης.

Δραστηριοποιείται από το 2000, δημιουργώντας το δικό του Εργαστήρι Ξυλοσύνθεσης και προσπαθώντας με ευρηματικότητα και φαντασία να συνθέσει αντικείμενα διακοσμητικά και χρηστικά.

Ζει και εργάζεται στα Μάλια Ηρακλείου Κρήτης.







Συμμετοχή σε Εκθέσεις:

"Σπόνδυλας" - Ατομική έκθεση στην Πύλη Αγίου Γεωργίου, Ηράκλειο, 2006
"Ύδωρ" - Ατομική έκθεση, Πύλη Αγ. Γεωργίου, Ηράκλειο, 2005
"Γνάφαλα 2009" , Εικαστική έκθεση με θέμα "Γέφυρα", Λαογραφικό Μουσείο Σουφλίου, 2009
"6ο ετήσιο Φεστιβάλ τεχνών" - TOUCH - Δημοτική Πινακοθήκη Αγ. Νικολάου, 2008
1st online Arts Festival - EuroMediterranean Young Artists Network, 2008
" Διεθνής Έκθεση Εικαστικών Τεχνών" - Πάρκο Τέχνης, Ρόδος, 2007-2008
"3η Διεθνής Καλλιτεχνική συνάντηση Σύγχρονης Τέχνης", Belle Arte, Λαμία, 2007
"Τέχνημα" - Εκθεσιακός χώρος METROPOLITAN, Αεροδρόμιο "Ελευθέριος Βενιζέλος" Αθήνα, 2009
"Τέχνημα" - Ανατολικό Αεροδρόμιο, Αθήνα, 2005-2008
"Λαϊκή Τέχνη" - ΟΛΠ Πειραιά, 2002-2003
"KTE" - Μαλάδες Ηρακλείου, 2002-2008










































Η Φύση χαρίζει απλόχερα την πρώτη ύλη και την έμπνευση. Το ανθρώπινο χέρι συνθέτει και δημιουργεί. Ατελείωτες βόλτες στη θάλασσα, στο βουνό και στις όχθες των ποταμών για τη συλλογή των πολύτιμων αγαθών...


Δημιουργίες με μεράκι, αντικείμενα τέχνης διακοσμητικά και χρηστικά, αποκλειστικά από φυσικά αγαθά: Ξύλα που ξεβγάζει η θάλασσα, ρίζες, κορμοί δέντρων, σκουριασμένα σίδερα, σκοινιά, φελλοί, δίχτυα, όστρακα...


Η 3η ατομική έκθεση, χειροποίητων έργων τέχνης από ξύλο και φυσικά υλικά
του Δημήτρη Πιτερού με τίτλο "ΤΙΜΕ", στη Δημοτική Πύλη Αγίου Γεωργίου, στην πλατεία Ελευθερίας Ηρακλείου, θα εγκαινειαστεί τη Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009, στις 19:00. Θα διαρκέσει από τις 16-19/11/2009.





























Του εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία.

Τα καλέμια του Μιρό, τα βιβλία του Νταλί

Χουάν Μιρό: Μακέτα Εl Gossos VΙΙΙ, 1978, γκουάς, παστέλ, μελάνι εκτύπωσης και κολλάζ σε χαρτί.

O Χουάν Μιρό λάτρευε τη χαρακτική και ο Σαλβαντόρ Νταλί τη λογοτεχνία. Οι δύο κορυφαίοι ζωγράφοι, εκτός από τον κοινό τόπο καταγωγής (Καταλανία), είχαν και άλλη μία κοινή αγάπη, την εικονογράφηση βιβλίων.

Ο πρώτος εξερεύνησε την ιδιαίτερη αυτή μορφή τέχνης χαράσσοντας τις φόρμες που άλλοτε ζωγράφιζε.

Ο δεύτερος, ως μανιώδης αναγνώστης αλλά και συγγραφέας, αρεσκόταν στο να ντύνει με εικόνες βιβλία ξακουστά, όπως ο «Δον Κιχώτης» του Θερβάντες, αλλά και πολλά άλλα, λιγότερο γνωστά μα εξίσου σημαντικά στο σύμπαν αυτής της πολυσχιδούς ιδιοφυΐας.

Εχοντας ήδη γοητεύσει το κοινό της Θεσσαλονίκης, η έκθεση «Dalibros» («Ο Νταλί και τα βιβλία») θα φιλοξενείται από την αύριο ως τις 30 Ιανουαρίου 2010 στο Ινστιτούτο Θερβάντες.

Οσο για τη μακεδονική πρωτεύουσα, βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να φιλοξενεί την έκθεση «Ο Μιρό της Μαγιόρκα και τα εργαστήρια σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας» από το Σάββατο 14 Νοεμβρίου ως τις 7 Ιανουαρίου 2010 (Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης).

«“Για μένα η χαρακτική είναι μια ανώτερη μορφή έκφρασης” μου είπε ο Μιρό. “Αποτέλεσε μέσο για να απελευθερωθώ, να επεκταθώ, να ανακαλύψω νέα πράγματα, παρ΄ ότι στην αρχή ήμουν αιχμάλωτος των περιορισμών της, ορισμένων εργαλείων και κάποιων συνταγών με υπερβολική εξάρτηση από την παράδοση. Ο αυταρχισμός του εργαλείου ηττήθηκε σταδιακά. Μπορεί να χρησιμοποιήσω ένα καλέμι ή ένα κοπίδιαλλά και τα δάχτυλα, τα χέρια, ένα καρφί ή ένα παλιό κατσαβίδι”» παραθέτει ο Ζακ Ντυπέν στον πρόλογο του βιβλίου «Ο Μιρό χαράκτης Ι». Οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να δουν 47 χαρακτικά έργα του Μιρό από τις σειρές «Τα σκυλιά», «Ιδρυμα Πάλμα» και «Οι άνθρωποι της θάλασσας» από την περίοδο 1974-1981.

Παράλληλα θα εκτίθενται έργα 27 σύγχρονων εικαστικών καλλιτεχνών, βραβευμένων με τις υποτροφίες Ρilar Juncosa & Sotheby΄s, οι οποίοι φιλοξενήθηκαν και δούλεψαν στα εργαστήρια της Μαγιόρκα, στους ίδιους χώρους που διήνυσε ο ίδιος ο Μιρό κατά την τελευταία δημιουργική περίοδο της ζωής του. Την έκθεση επιμελείται ο Μάριος Ελευθεριάδης.

Εικονογράφηση εξωφύλλου του βιβλίου «Speak of the devil» (κείμενα διαφόρων) με την υπογραφή του Σαλβαντόρ Νταλί.

Α συγκίνητος από την τέχνη της εικονογράφησης δεν έμεινε ούτε ο Νταλί, ο οποίος, όπως και ο Μιρό, ενθουσιαζόταν από την ιδέα ότι ξαφνικά δεν υπάρχει ένα μοναδικό έργο τέχνης, όπως συνέβαινε με τη ζωγραφική, αλλά εμφανιζόταν ένας μεγάλος αριθμός αντιτύπων των δημιουργιών.

Η έκθεση «Dalibros», που οργανώνεται από το Ιδρυμα GalaSalvador Dali, τον προσεγγίζει ως συγγραφέα, αναγνώστη και εικονογράφο. Η προσωπική βιβλιοθήκη του περιελάμβανε 4.337 βιβλία κάθε είδους. Τα 228 από αυτά φέρουν στα λευκά τους περιθώρια επίμονα σχέδια και ρηξικέλευθες σημειώσεις. Εκτός από τις περίτεχνες εκδόσεις της συλλογής του, εκτίθεται και μια σειρά φωτογραφιών με τον ίδιο να ποζάρει αυτάρεσκα, πάντα συντροφιά με ένα ή περισσότερα βιβλία. Την έκθεση επιμελείται η Μόντσε Αγκέρ, διευθύντρια του Κέντρου Μελετών για τον Νταλί.
Οι ποιητές τον μύησαν στις γραφικές τέχνες

Στο πλαίσιο του εφετινού 50ού Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης θα προβάλλεται μεταξύ 14 και 23/11 στον εξωτερικό χώρο της Αποθήκης Β1 στο Λιμάνι Θεσσαλονίκης το ντοκυμαντέρ «Τα φωσφορίζοντα ίχνη των σαλιγκαριών». Το φιλμ προτείνει μια αναδρομή σε εκείνη τη δημιουργική στιγμή που ο Μιρό έβαλε χρώμα στα όνειρά του. Ο ίδιος μυήθηκε στις γραφικές τέχνες χάρη στη σχέση του με έναν κύκλο ποιητών και συγγραφέων που γνώρισε γύρω στο 1925 στο Παρίσι. Ξεκίνησε εικονογραφώντας βιβλία πολλών συγγραφέων, όπως ο Πολ Ελυάρ, στις γραφικές τέχνες αφοσιώθηκε όμως στη δεκαετία του 1960 παράγοντας χιλιάδες εκτυπώσεις και περισσότερα από 100 εικονογραφημένα βιβλία.

Πηγή: Το Βήμα

Τρομερά όμορφο ή όμορφα τρομερό;

«Γιατί το Όμορφο δεν είναι παρά η αρχή του Τρομερού, που μόλις το αντέχουμε και το θαυμάζουμε τόσο επειδή δεν καταδέχεται να μας συντρίψει».

Με αφορμή το απόσπασμα του Ράινερ Μαρία Ρίλκε, 25 Έλληνες εικαστικοί (Δ. Καβαλιεράτος, Χ. Κοντοσφύρης, Σ. Φαϊτάκης, A. Ψυχούλης κ.ά.) παρουσιάζουν πρωτότυπα έργα τους (ζωγραφικά, σχέδια, γλυπτά, κατασκευές, βίντεο, animation, μουσική, περφόρμανς) που εκπέμπουν μια σκοτεινή και μελαγχολική ομορφιά συνομιλώντας με το Goth, τον Ρομαντισμό, το Μπαρόκ και το Γκροτέσκο.

Η έκθεση «Το Όμορφο δεν είναι παρά η αρχή του Τρομερού» (Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, 17 Οκτωβρίου - 10 Ιανουαρίου, Μονή Λαζαριστών, επιμέλεια Απόστολου Καλφόπουλου) επιχειρεί να διερευνήσει τις έννοιες του τρομερού και του ανοίκειου, τη σχέση τους με την τέχνη και την ομορφιά, την επικαιρότητά τους στο «εδώ και τώρα». Αλλά επιχειρεί να το κάνει με επίκεντρο την ελληνική ιδιαιτερότητα, με κεντρικό άξονα μια παραγνωρισμένη, παρεξηγημένη, ίσως ντεμοντέ μα σίγουρα πλούσια εντοπιότητα, που δεν είναι σφραγισμένη αλλά ανοικτή, μεταβαλλόμενη και αλληλέγγυα με το περιβάλλον της.

Οι τελετουργίες του Δωδεκαήμερου, τα Καρναβαλικά Δρώμενα, τα Ανθρωποφαγικά Παραμύθια, οι διηγήσεις για τα Αερικά, τα Χαμοδράκια, οι Λάμιες και οι Στρίγγλες, ο Καραγκιόζης, στίχοι, μοιρολόγια και μουσικά όργανα, ειδικοί ρουχισμοί, χειροτεχνήματα, κοσμήματα, υφαντά, ξυλόγλυπτα και ζωγραφίσματα, γίνονται εργαλεία μιας σύγχρονης καλλιτεχνικής προσέγγισης που σέβεται την ετερότητα, ρίχνει γέφυρες στο παρελθόν και εμπνέεται από τον τρόμο και τη γοητεία του ανείπωτου και του ανεξήγητου.

Παράλληλα με τα έργα παρουσιάζονται και τα τεχνουργήματα της ελληνικής λαϊκής παράδοσης που παραχωρήθηκαν από οκτώ Λαογραφικά Μουσεία και συλλογές και έξι πολιτιστικούς συλλόγους από όλη την Ελλάδα, μετά από μεγάλη έρευνα του επιμελητή Απόστολου Καλφόπουλου, ο οποίος τονίζει: «Στόχος είναι στην έκθεση, τα έργα των καλλιτεχνών και τα τεχνουργήματα λαϊκής τέχνης να συνθέτουν ένα συνολικό περιβάλλον-εγκατάσταση∙ μία ατμόσφαιρα, που να εντείνει τις έμμεσες συνδέσεις, να επιτρέπει νέες απόψεις για τα αντικείμενα, και να δημιουργεί νέες ιδέες για αυτά».

Ματιές στην τέχνη

Οι πίνακες του Michel Κόκκινου είναι μακρινοί και συγχρόνως κοντινοί…

Είτε με χρώμα, είτε με μαύρο και άσπρο, αναδύουν την αυθεντικότητά του, το μυστήριο του και τον πλούσιο εσωτερικό του κόσμο.
O Michel Κόκκινος δεν οπισθοχωρεί. Προχωρεί πάντα… ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ πάντα… Γνωρίζει πως η ομορφιά κάνει τον κόσμο καλύτερο και αγωνίζεται ακατάπαυστα για να διατηρήσει αυτήν την ομορφιά, που κρύβει μέσα του βαθιά.
Ο Michel Kόκκινος ξέρει να αγκαλιάζει ολόκληρο το σύμπαν, με το θαύμα του έργου του. Τα έργα του είναι λουλούδια του ήλιου και κοχύλια του φεγγαριού.

Το χρώμα του μεταμορφώνεται σε ήχο…
Ο ήχος του μεταμορφώνεται σε χρώμα…
Βλέπει από μακριά αυτό που βρίσκεται κοντά…
Βλέπει από κοντά αυτό που βρίσκεται μακριά…

Ο καλλιτέχνης με τους πίνακές του, μας φορτώνει με το αέρινό του βάρος, τις θωπείες των συνειρμών του, την ονειροφαντασία των παραισθήσεων, τις ερεβώδεις αστραπές, τις ατραπούς του τού ανείπωτου.
Η ζωγραφική του είναι κατά βάση ανθρωποκεντρική.

Όταν απεικονίζει τοπία ή την φιγούρα σε συνάρτηση με στοιχεία του περιβάλλοντος, τα παρουσιάζει μέσα από μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που αποδίδει ρευστές και εσωτερικά συγκρουσιακές ή αντιφατικές καταστάσεις, που αποτυπώνουν αινίγματα της ζωής, δίνοντας εναύσματα στοχασμού στον θεατή.

Τα θέματα του καλλιτέχνη, με συμβολικό ή αλληγορικό περιεχόμενο, προέρχονται από μετουσιωμένες παρατηρήσεις της καθημερινότητας, συνδυασμένες με μνήμες και εντυπώσεις, οι οποίες αναβλύζουν άλλοτε από το ατομικό και πότε από το συλλογικό υποσυνείδητο.

Η πηγαία εικαστική γραφή του Μιχάλη Κόκκινου διακρίνεται για την ρευστότητα και την εξπρεσιονιστική της ελευθερία, αναδεικνύοντας τις χυμώδεις εντάσεις, αλλά και τις ομιλητικές αντιπαραθέσεις του χρώματος, καθώς αυτές διαμορφώνουν εικόνες υποβλητικές, με την φωταύγεια και τις δραματικές σκιές να δραστηριοποιούν τον νού και την φαντασία του θεατή, προκειμένου να διαισθανθεί πίσω από τα ορατά, τα υφέρποντα κυρίως και τα σιωπηλά παραλειπόμενα της κάθε σύνθεσης.

Εικαστικό Σχόλιο της καθ. Παν/μίου Αθηνών, Ιστορικού Τέχνης και Κριτικού, Αθηνάς Σχινά:
Το έργο του Μιχάλη Κόκκινου, «Το κομπολόι» είναι μια από τις πλέον αντιπροσωπευτικές του ζωγραφικές συνθέσεις. Ο καλλιτέχνης συνηθίζει να αποδίδει συνεκδοχικά το βλέμμα, την στάση του σώματος, τις χειρονομίες ή το ύφος του προσώπου, ως ενδεικτικό γνώρισμα της σύνολης προσωπικότητας που αποτυπώνει στις επιφάνειές του, κυρίως αναφορικά με τον ψυχισμό της.
Το συγκεκριμένο έργο «Το Κομπολόι» απεικονίζει ένα ζεύγος χεριών, το ένα δίπλα στο άλλο, ακουμπισμένα σε ένα τραπέζι. Πρόκειται για τα χέρια κάποιου μεσήλικα που φανερώνουν τον μόχθο και τις περιπέτειες της ζωής, σε ώρα ανάπαυλας. Η χαλαρή θέση των χεριών δηλώνει, εμμέσως πλην σαφώς, την αποκτηθείσα εμπειρία του παρελθόντος και μαζί την αποκομισθείσα σοφία, όχι χωρίς πόνο και δυσκολίες. Ο μεσήλικας εύλογα βρίσκεται στη δύση του βίου του, χωρίς να έχει παραιτηθεί και χωρίς να τον έχουν εγκαταλείψει οι δυνάμεις του.
Παραπέμπω στην αναφορά του Ομήρου. Εκεί, ο μεγάλος αυτός ποιητής αναφέρεται στον ήλιο (“Οδύσσεια”), λέγοντας πως μόνον στη δύση του μπορεί κανείς να αισθανθεί όλη την δύναμη και την ακτινοβολία του. Μόνον τότε μπορεί κανείς να αντικρίσει το σχήμα του και να αντιληφθεί αναδρομικά την μεγαλοσύνη του.
Ο Μιχάλης Κόκκινος χρησιμοποιεί την παραστατικότητα, χωρίς να καθηλώνεται σ’ αυτήν. Δεν τον ενδιαφέρει ο λεπτομερής περιγραφικός σχεδιασμός, αλλά να μεταφέρει στον θεατή την αίσθηση που προκαλεί το θέμα του ζωγραφισμένο με εξπρεσιονιστικές χρωματικές αντιπαραθέσεις (κίτρινο-μενεξεδί-βαθύ μαβί), καθώς η συγκοπτόμενή του πινελιά τονίζει τις εντάσεις και τις υφέσεις που προκαλούνται μέσα από τον χρωμοσχεδιαστικό της διάλογο. Το φως διαπερνά όλο το θέμα, χωρίς να αφήνει σκοτάδια και χωρίς να διακρίνεται συγκεκριμένη εστία έκλυσης αυτού του φωτός, με αποτέλεσμα η χοϊκότητα και η γήινη αίσθηση που προκαλεί η συγκεκριμένη μορφοπλασία των χεριών, να αποκτά μια διάσταση μετέωρη και μεταφυσική.
Εκτιμώ τη θεματική και χρωματική τόλμη σ’ έναν “ιδιότροπο” εξπρεσιονισμό που εκπέμπει, αλλά και σκάβει το θέμα πολύτροπα. Στέκομαι ιδιαίτερα στο «Κομπολόι» στα πουαντιλισμένα τραυματικά χέρια που μετρούν το χρόνο ως τις μαύρες του ρίζες.
Ανάμεσα στα διάσπαρτα έργα ο ζωγράφος φαίνεται να κρατά ένα νήμα πιο δημιουργικό και καλλιτεχνικό σε τέσσερις πίνακες. Τρία πορτραίτα και ένα μικρό που “μιλάει” καλύτερα: Τα ζωγραφισμένα χέρια, αργασμένα και ταλαιπωρημένα από το πέρασμα του χρόνου και τον μόχθο.
…Γιατί η αλήθεια στη ζωγραφική του Κόκκινου δεν βρίσκεται αλλά κατασπαράζεται…
Η προσωπική έκφραση του Μιχάλη Κόκκινου τόσο με τη ζωγραφική του όσο και την ποίησή του είναι κατά την άποψή μου «ωμά ρομαντική».
«Τιμή σε όσους έχουν ηττηθεί! Τιμή σε όσους έχουν πληγωθεί!».
Η εξπρεσιονιστική κραυγή του Μιχάλη Κόκκινου, είτε εκφρασμένη από τα νοήματα της ποίησής του, είτε από τα δυνατά κόκκινα των πινάκων του φέρνει τον αναγνώστη και θεατή σε κατάσταση εγρήγορσης.
Ο εικαστικός κόσμος του Μιχάλη Κόκκινου, μοιάζει πλημμυρισμένος από πάθος και φλόγα. Από παλλόμενα χρώματα, τολμηρές γραμμές και δυναμικές εικόνες, από γνώση μα και ασυμβίβαστη διάθεση, την οποία κάθε πινελιά μοιάζει να υπογραμμίζει.

Ο οδηγός του καλλιτέχνη για τη ζωή

«Oφείλεις να ζεις τη ζωή στο έπακρο, όχι ανάλογα µε το τι µέρα είναι, αλλά βολιδοσκοπώντας το βάθος της κάθε µέρας» γράφει ο Ράινερ Μαρία Ρίλκε, ένας από τους κορυφαίους γερµανόφωνους ποιητές, δηµιουργός ανάµεσα σε άλλα των Ελεγειών του Ντουίνο και των Σονέτων στον Ορφέα.

Στο βιβλίο αυτό -που αποτελεί θησαυρό σοφίας και πνευµατικής διορατικότητας- ο Ulrich Baer, επιλέγοντας µέσα από χιλιάδες σελίδες αµετάφραστης αλληλογραφίας, συγκέντρωσε τα καλύτερα κείµενα και τις πιο εύστοχες φιλοσοφικές παρατηρήσεις ενός από τους µεγαλύτερους ποιητές του σύγχρονου κόσµου, του Ράινερ Μαρία Ρίλκε. Ο Ρίλκε (γεννηµένος στην Πράγα το 1875) είναι ευρύτατα γνωστός τόσο για το ποιητικό έργο του όσο και για τα δοκίµιά του, ανάµεσα στα οποία ξεχωρίζει το κλασικό πλέον «Γράµµα σε ένα νέο ποιητή» . Η επίδραση που άσκησε η ποίησή του στη διαµόρφωση και εξέλιξη της σύγχρονης γερµανικής ποίησης, αλλά και της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας εν γένει, είναι σηµαντικότατη και ανιχνεύεται στο έργο µεγάλων ποιητών, όπως του Πάουλ Τσέλαν, του Μπορίς Παστερνάκ, της Μαρίνα Τσβετάγεβα και του Γ.Χ. Ώντεν.

Το απότοκο της προσπάθειας του Ulrich Baer είναι μια διεισδυτική ματιά στην ανάγκη του ανθρώπου να δώσει, µέσω της δημιουργίας, νόημα στη ζωή του: χωρισμένες σε θεματικές ενότητες -που καλύπτουν ένα ευρύτατο φάσμα, από την καθημερινή µας συνύπαρξη µε τους άλλους μέχρι τη µέθη του έρωτα και από την εμπειρία της απώλειας και την αντιμετώπιση των δοκιμασιών μέχρι την έμπνευση- οι σκέψεις του Ρίλκε αποτελούν μια κιβωτό σοφίας. Αγγίζοντας την ψυχή του αναγνώστη, µε ύφος που καθηλώνει και γεµάτο µε το θαύµα και το πάθος της γραφής του Ρίλκε, το Η σοφία του Ρίλκε - Ο οδηγός του ποιητή για τη ζωή σίγουρα συγκαταλέγεται ανάµεσα στα πιο σηµαντικά και βαθυστόχαστα έργα που έχει να επιδείξει το ευρωπαϊκό πνεύµα.

Ulrich Baer

Αφηρημένο...

Θαλασσινά μοτίβα

Καλοκαιρινά μοτίβα από αστερίες, και χρώματα θαλασσινά. Μια προσπάθεια να νιώσω το καλοκαίρι που είναι προ των πυλών.

Δημιουργίες μέσα από παιδικές ματιές...

Τέχνη και τεχνικές

Δε λέω τα πάντα, αλλά ζωγραφίζω τα πάντα.

Πάμπλο Πικάσο